Transtorakalna biopsija

Transtorakalna iglena biopsija torakalnih ili medijastinalnih struktura vrši se iglom s koso odrezanim vrhom a kroz nju se aspirira djelić tkiva za histološku analizu. Transtorakalna iglena biopsija se izvodi za evaluaciju perifernih plućnih nodusa ili masa, kao i promjena u hilusu, medijastinumu i pleuri, odnosno dijagnostički nerazriješenih infiltrata i pneumonija, kada je bronhoskopija kontraindicirana ili nedijagnostička. Kada se vrši pod kontrolom CTa ili ultrazvuka uz vještog citopatologa, točnost transtorakalne iglene biopsije u dijagnostici malignog tumora je >95%. Iglena biopsija daje točnu dijagnozu kod benignih procesa samo u 50 do 60%.

Kontraindikacije su slične onima kod torakocenteze. Dodatne kontraindikacije su mehanička ventilacija, kontralateralna pulmektomija, suspektne vasularne lezije, gnojni apsces pluća, ehinokokna cista, plućna hipertenzija, bulozna bolest pluća, tvrdokoran kašalj, koagulopatija, trombocitopenija <50.000/μL i ostale hemoragične dijateze.

Transtorakalnu iglenu biopsiju obično vrši interventni radiolog često uz citopatologa. Pod sterilnim uvjetima, uz lokalnu anesteziju i pod kontrolom CT–a, a katkad ultrazvuka (lezije pleure) uvodi se igla za biopsiju u suspektnu leziju dok bolesnik zadrži dah. Iz lezije se aspirira uzorak sa ili bez fiziološke otopine; uzimaju se 2 do 3 uzorka aspirata za citološku i bakteriološku analizu. Nakon postupka, treba uraditi fluoroskopiju ili RTG pluća da se isključi pneumotoraks i krvarenje. Jezgrena iglena biopsija se vrši kako bi se dobio cilindrični uzorak tkiva pogodan za histološki pregled.

Kompliklacije su pneumotoraks (10 do 37%), hemoptize (10 do 25%), krvarenje u parenhim, zračna embolija i supkutani emfizem.